niestabilność spojenia łonowego
Rehmedis > Centrum Wiedzy Ból spojenia łonowego u sportowców

Ból spojenia łonowego u sportowców

  

ból spojenia łonowego    Problem dolegliwości bólowych w obrębie spojenia łonowego po raz pierwszy został opisany już w starożytnej Grecji. Początkowo dolegliwości te przypisywano głównie ciężarnym kobietom. Obecnie coraz częściej poruszany jest temat dysfunkcji spojenia łonowego u osób aktywnych fizycznie, co niewątpliwie jest związane z wzrastającą liczbą sportowców zmagających się z dolegliwościami bólowymi miednicy. Pomimo rozwoju medycyny, wczesna diagnostyka i wprowadzenie właściwego leczenia zachowawczego spojenia łonowego wciąż stanowi wyzwanie dla lekarzy i fizjoterapeutów.

    Spojenie łonowe jest połączeniem kości łonowych. Pomiędzy nimi znajduje się krążek, który pod względem budowy i funkcji przypomina dyski znajdujące się w kręgosłupie. To właśnie dzięki niemu między kośćmi występuje tylko niewielki ruch, nieprzekraczający 2mm, a miednica zachowuje swoją stabilność. Poza funkcją stabilizacyjną krążek absorbuje wstrząsy i zabezpiecza spojenie przed działaniem sil kompresyjnych. Jego praca jest dodatkowo wspierana przez więzadła, głównie łukowate łonowe i łonowe górne.

    To właśnie uszkodzenia krążka zapoczątkowuje bóle spojenia. Przyczyną degeneracji może być nagły uraz, zazwyczaj jednak patologia rozwija się przez dłuższy okres czasu. Mikrouszkodzenia, które powstają w czasie aktywności fizycznej kumulują się powodując tym samym utratę szerokości i wytrzymałości dysku. Dochodzi wtedy do utraty jego funkcji stabilizującej i zwiększenia ruchomości pomiędzy kośćmi łonowymi. W konsekwencji przeciążeniu ulegają także więzadła i torebka stawowa.

uraz spojenia łonowego



     Do mikrouszkodzeń w dysku dochodzi najczęściej w czasie kopnięcia, nagłych zwrotów i skrętów, szczególnie wykonywane na jednej nodze, stąd też sporty, w których występują tego typu ruchy są najbardziej niebezpieczne dla spojenia. Zaliczamy do nich piłkę nożną, football, sporty walki, koszykówkę i lekkoatletykę. 

    Dodatkowymi czynnikami, które mogą mieć znaczenie w rozwoju niestabilności spojenia są pewne cechy budowy zawodnika. Jedną z nich jest tzw. ogólna wiotkość stawowa, polegająca na wrodzonej zwiększonej ruchomości stawów pacjenta. W literaturze często bierze się także po uwagę dysbalans pomiędzy mięśniami brzucha i przywodzicielami stawu biodrowego, przyczepiającymi się w okolicy spojenia. Ze względu na fakt, że powyższe grupy mięśniowe położone są po przeciwnych stronach, zwiększone napięcie jednej z nich teoretycznie powoduje zakłócenie sił działających na spojenie. Niektórzy przyczyny niestabilności szukają w ograniczeniach ruchomość stawów biodrowych. Teoretycznie, jeśli zakres ruchu jest ograniczony, a dana dyscyplina sportowa wymaga maksymalnego zakresu, ruch zostanie skompensowany przez inne struktury tj. kręgosłup, stawy krzyżowo-biodrowe i spojenie łonowe, co może przyczynić się do ich destabilizacji.


uszkodzenie spojenia łonowego    Diagnoza niestabilność spojenia łonowego nie jest zadaniem łatwym, stąd też w naszej praktyce spotykamy pacjentów, którzy odwiedzają wielu specjalistów zanim zostanie podjęte właściwe leczenie. Problemy diagnostyczne wynikają ze specyfiki objawów bólowych, które mogą obejmować nie tylko obszar spojenia, ale także całą pachwinę, wewnętrzną stronę uda i dolną część brzucha. Ból może obejmować tylko jedną stronę , ale także obie. Niektórzy pacjenci dodatkowo zgłaszają uczucie sztywności i klikanie w okolicach pachwiny w czasie nagłych ruchów. 

    Ze względu na powolny rozwój niestabilności, we wczesnym stadium bóle pojawiają się tylko po cięższych treningach, w czasie długiego rozciągania mięśni w obrębie pachwiny oraz ćwiczeń skocznych na jednej nodze. W początkowym okresie dolegliwości zazwyczaj nie występuje w czasie leżenia czy siedzenia. Wraz z rozwojem dysfunkcji ból pojawia się już na początku treningu, a w zaawansowanym stadium problemem może być siedzenie okrakiem a nawet chodzenie. W naszej praktyce klinicznej spotykamy także pacjentów, którzy doznają okresowych zaostrzeń dolegliwości, często poprzedzonych nagłym zwiększeniem aktywności fizycznej.

spojenie łonowe ból    Ból okolicy spojenia łonowego bardzo często jest bagatelizowany i pochopnie kojarzony z uszkodzeniami w obrębie przywodzicieli stawu biodrowego lub mięśni brzucha. Mięśnie ze względu na dobre ukrwienie wykazują duże możliwości naprawcze i w przypadku ich uszkodzenia najczęściej ból znika po kilku, kilkunastu dniach. W przypadku dolegliwości trwających dłużej, zawsze należy mieć na uwadze inne przyczyny bólu. Uszkodzenia ścięgien i mięśni mogą być także konsekwencją niestabilności spojenia, co dodatkowo utrudnia diagnostykę.

    Poza wywiadem, podstawą w diagnostyce niestabilności spojenia łonowego jest badanie manualne, które pozwala na określenie, która struktura w obrębie miednicy powoduje ból. Niezwykle przydatny w jest tzw. test ściskania polegający na wykonywaniu operowanego przywiedzenia w 45 stopniach zgięcia stawów biodrowych oraz palpacja spojenia. U niektórych pacjentów destabilizacja spojenia wpływa na trudność unoszenie prostej nogi w czasie leżeniu na plecach. Poza badaniem manualnym warto wykonać badania obrazowe. Należy pamiętać, że nie są one wyrocznią. Doniesienia naukowe pokazują, że duża część pacjentów, którzy nigdy nie doznali bólu w obrębie pachwiny, w obrazie MRI posiada zmiany degeneracyjne w obrębie spojenia. Standardowo wykonuje się także zdjęcia RTG w tzw. pozycji Flaminga oraz USG. Należy pamiętać jednak, że w przypadku mniejszych zmian badania te mogą nie odbiegać od normy.

    Leczenie niestabilności spojenia łonowego jest długotrwałe, a jego głównym celem jest przywrócenie stabilności miednicy. W tym celu pacjent zakłada pas zapinany wokół bioder. Wielu pacjentów bezpośrednio po założeniu pasa jest w stanie kontynuować treningi. Pas powinien być noszony min. przez rok czasu, szczególnie w czasie aktywności fizycznej. Kolejnym elementem są ćwiczenia stabilizacyjne miednicy, które powinny być dobrane przez fizjoterapeutę. W początkowym etapie terapii należy szczególnie uważać, aby były proste i nie zawierały ruchów, które powodują rozciąganie przywodzicieli stawu biodrowego. Ważną rolę, szczególnie u kobiet, pełnią także ćwiczenia mięśni dna miednicy. U niektórych pacjentów zaciśnięcie tych mięśni chwilowo znosi objawy bólowe.

    W późniejszym etapie wprowadzane są ćwiczenia funkcjonalne, przygotowujące do konkretnej dyscypliny sportowej. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na czynności dnia codziennego, które mogą podrażniać spojenie. Dla przykładu, w czasie siedzenia nogi należy trzymać blisko siebie. Co więcej, pacjent powinien unikać ćwiczeń skocznych i wszystkich ruchów, które powodują ból. Dodatkowo wprowadza się masaż poprzeczny spojenia oraz techniki tkanek miękkich okolicy miednicy. W przypadku nieprawidłowego leczenia dolegliwości mogą trwać bardzo długo, a jedynym rozwiązaniem może okazać się zabieg operacyjny.

mgr Ewelina Prekiel

UWAGA: Powyższy artykuł jest chroniony prawem autorskim. Rehmedis zezwala jednak na umieszczanie fragmentów artykułu (do 40% treści) na innych witrynach internetowych pod warunkiem umieszczenia odnośnika do tej zakładki.




    rehmedis rehabilitacja warszawa          rehmedis rehabilitacja warszawa





rehabilitacja kręgosłupa warszawa