uszkodzenie mięsnia nadgrzebieniowego
Rehmedis > Centrum Wiedzy Zapalenie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego

Zapalenie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego

  

ból barku zerwanie ścięgna

   Zespół ścięgna nadgrzebieniowego inaczej nazywany jest tendinopatią ścięgna nadgrzebieniowego. Mówi się o tendinopatii, bowiem to ona określa stan uszkodzenia ścięgna. Uszkodzenia każdego rodzaju ścięgien określane są jako tendinopatie, w tym również zalicza się zapalenie. Tendinopatia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego polega na wystąpieniu procesu zapalnego w obrębie miejsca, w którym ścięgno ma swój przyczep do kości ramiennej.

    Wyróżnia się dwie główne przyczyny wystąpienia tego zespołu. Jedną z nich jest zespół ciasnoty. Druga przyczyna to powtarzające się dość często mikrourazy, które swoje podłoże mają w przeciążaniu mięśnia. Tendinopatię ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego leczy się dość trudno. Zwykle potrzeba co najmniej 6 miesięcy leczenia, aby odzyskać pełną sprawność i pierwotne funkcje jak sprzed wystąpienia tego schorzenia.

    Tendinopatię diagnozuje się wykonując badanie fizykalne. Należy ocenić wizualnie stan pacjenta, diagnoza ponadto obejmuje palpację, ocenę zakresu i jakości ruchu oraz ocenę siły mięśniowej. Ocenia podlega również gra stawu ślizgowego. W diagnozie mogą być pomocne dwa testy kliniczne. Pierwszy z nich to test bolesnego łuku, drugi test Jobea. Test Jobea dla tendinopatii jest czuły w 62% i swoisty w 54%, dla niecałkowitego zerwania czuły w 40% i swoisty w 70% oraz dla znacznego zerwania czuły w 80% i swoisty w 70%. Wyróżnia się cztery stadia zapalenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego.

    Pierwsze z nich to zmiany prawdopodobnie zapalne. Nie towarzyszą im żadne inne zmiany patologiczne i są łatwe do wygojenia. Drugie stadium to już zmiany patologiczne. Trzecie stadium to zmiany patologiczne, które występują wraz z całkowitym przerwaniem struktur. W przypadku czwartego stadium określa się wystąpienie cech zarówno drugiego jak i trzeciego stadium, dodatkową towarzyszą w tym stadium zmiany takie jak włóknienie, zwapnienie macierzy miękkiej oraz twarde zwapnienie kostno podobne.

    Rozległość uszkodzenia może być różna i dla jej określenia, wyróżnia się trzy rodzaje występującego uszkodzenia. Może dojść do całkowitego zerwania, uszkodzenia częściowego, które występuje wraz z przerwaniem części włókien ale zachowana zostaje ciągłość ścięgna i mięśnia. Ostatni rodzaj uszkodzenia to uszkodzenie wewnętrzne ścięgna, do którego można zaliczyć naciągnięcie oraz przerwanie włókien kolagenowych bez stwierdzonych zmian makroskopowych. Stosuje się różne metody leczenia, w zależności od tego w jakiej fazie choroby znajduje się pacjent.

    W przypadku fazy przewlekłej, istotne znaczenie ma odpowiednia rehabilitacja, która pozwala powrócić do pełnej sprawności. Wymaga ona jednak systematyczności, regularności wykonywanych ćwiczeń odpowiednio dobranych i ułożonych przez rehabilitanta lub fizjoterapeutę oraz aktywnego włączenia się pacjenta w leczenie. Trening powinien zawierać ćwiczenia rozciągające, kolagenowe oraz ekscentryczne. Dobór ćwiczeń rehabilitacyjnych uzależniony jest od dokładnej diagnozy, którą opiera się między innymi na pomocnych badaniach takich jak rezonans magnetyczny czy też USG.

    W fazie ostrej gdy dochodzi do obrzęku i dolegliwości bólowych stosuje się chłodzenie oraz bandażowanie obrzęknięto miejsca, w celu nie pogłębiania się stanu zapalnego oraz ograniczenia występujących dolegliwości bólowych. Stosuje się ponadto drenaż grawitacyjny, jeśli w którejś z kończyn zlokalizowany jest ból. Podaje się leki przeciwzapalne, które przyspieszają proces gojenia. W momencie gdy ustępuje obrzęk oraz ból, stopniowo wraca się do codziennej aktywności fizycznej. Należy wprowadzić ćwiczenia wzmacniające bliznę czyli tak zwane ćwiczenia kolagenowe.

    Należy również unikać wykonywania takich ruchów i ustawiania stawów w taki sposób, które mogłoby spowodować ból. Z czasem wprowadza się także ćwiczenia na siłę mięśniową oraz ćwiczenia rozciągające. Rehabilitacja zwykle trwa minimum 3 miesiące i podczas niej, chory nie powinien uprawiać sportów, podczas których doszło do rozwoju tego stanu. Aktywność sportową można rozpocząć dopiero od 12 tygodnia leczenia i również musi to następować stopniowo.



UWAGA: Powyższy artykuł jest chroniony prawem autorskim. Rehmedis zezwala na umieszczanie fragmentów artykułu (do 40% treści) na innych witrynach internetowych pod warunkiem umieszczenia odnośnika do tej zakładki.



    rehmedis rehabilitacja warszawa          rehmedis rehabilitacja warszawa

 





rehabilitacja kręgosłupa warszawa